13 آبان 1388!به سمت جنگ داخلی میرویم؟!

 

مطلبی رو که میخونید تحلیلیست از عبدالله شهبازی(مورخ).به نظرم تحلیل جالبی بود و قابل تامل!البته یکم طولانیه ولی فکر میکنم ارزش خوندنو داره!

ابتدا دو روايت را از حوادث 13 آبان 1388 نقل مي‌کنم و سپس تحليل خود را.

روايت آقاي حاجي کريمي از مصدوم شدن چشم پدرشان

آقاي محسن حاجي کريمي را هيچگاه نديده‌ام. وبلاگي دارد به‌نام «دغدغه‌هايم». [1] از دانش‌آموختگان دوره پنج دبيرستان مفيد دو است. [2، 3] انساني است فرهيخته، عميقاً متدين و پرورش‌يافته در خانواده‌اي مذهبي. وبلاگش را، در ميان وبلاگ‌هايي که مي‌شناسم، از بهترين‌ها يافته‌ام از نظر مضمون و بلوغ فکري. از حکمت‌هايش آموخته‌ام و قلم معتدل و طنز ظريفش را در دل تحسين کرده‌ام.

آقاي حاجي کريمي پدري دارد متدين و مقيد به اخلاق اسلامي و به تبع آن اعتدال در رفتار اجتماعي و سياسي. در وبلاگش گاه از اين پدر ياد مي‌کند و اندرزهاي او را متذکر مي‌شود. و به خاطر اين پدر مي‌کوشد از «خط اعتدال» خارج نشود.

ديروز خواندم که اين پدر دوست داشتني و محتاط، ناخواسته قرباني حوادث 13 آبان 1388 شد و از ناحيه چشم، به علت اصابت گلوله پلاستيکي، مصدوم. متأثر شدم. کامنتي گذاشتم و به عنوان خواننده ابراز همدردي کردم. ماوقع را اين‌گونه شرح داده است:

من روز ١٣ آبان ٨٨ چيزهاي زيادي ياد گرفتم. يعني چيزهاي زيادي ديدم و از ديده‌هايم سعي کردم عبرت بگيرم.

چنان‌چه پيش‌تر گفته‌ام، ما، در تجمعات، چه قانوني و چه غير قانوني، شرکت نمي‌کنيم. اگر آسيب هم نداشته باشد، دوست نداريم سياهي لشکر براي اين و آن باشيم. تنها لشکري که مي‌ارزد سياهي لشکرش باشي، لشکر عزاداران حسيني است. تنها بيرقي که پايش سياهي لشکر شدن خجالت ندارد، بيرق اهل بيت است.(البته من با این نظر موافق نیستم!برای آزادی ایران باید سهم خودمون رو بدیم که کمترینش حضور در تجمعاته!) 

١٣ آبان هم استثناء نبود. اما اين بار، تجمع با پاي خودش آمده بود درب دفتر کار ما! ما هم از خدا خواسته، از دور، ‌تماشا مي‌کرديم و شرايط را رصد مي‌کرديم. وقتي شلوغ شد و مأمورها آغاز به ضرب و شتم مردم بي‌دفاع کردند، پدر جان فرمودند که ديگر ماست‌ها را کيسه کنيد و ديگر کنار پنجره هم نايستيد که خطر دارد. خلاصه به ما نيز امر کردند که برويم بنشينيم سر جايمان و کاري به اين حرف‌ها نداشته باشيم.

چيزي نگذشت که گاز اشک آور زدند و ناچاراً پنجره‌ها را بستيم و چند ورق کاغذ آتش زديم. ظاهرا مردم بي‌خيال نمي‌شدند.  اين‌ها هم مرحله به مرحله شدت عمل را افزايش مي‌دادند. چيزي نگذشت که صدايي شبيه به تيراندازي به گوش‌مان رسيد. نه به بلندي صداي گلوله‌ واقعي يا مشقي، و نه آن‌قدر کم که بشود نديده‌اش گرفت. ديگر هيچ جوره نمي‌شد بر کنجکاوي غلبه کرد. و البته نوعي ترس. آمديم کنار پنجره. ديديم دارند با تفنگ پينت بال به مردم شليک مي‌کنند... گلوله‌هاي اين تفنگ‌ها حاوي رنگ است و پوست آن شبيه به بادکنک. اندازه‌اش هم به قدر يک فندق است. هنگام برخورد به بدن درد و سوزش دارد، اما آسيب جدي ندارد مگر اين که مستقيماً به چشم برخورد کند...

پنجره‌هاي اتاق من و سايرين (و احتمالاً بابا) بسته بود. ايشان، حسب احتياط، پرده‌ها را هم کشيده بود. اما سر و صداي نامتعارف باعث شد که ايشان بخواهد از لاي پنجره‌ نگاهي به بيرون بيندازد. در همان حين، چند نفر از اين سربازها [...] شروع کردند به شليک کردن به طبقات بالاي ساختمان. من مانده‌ام که ما چه کار به آن‌ها داشتيم؟ يک نفر که در طبقه سوم ساختمان ايستاده را چه‌کار داشتند؟ يک کسي در خيابان بيايد خونش گردن خودش! ما که کاري به آن‌ها نداشتيم. چند گلوله هم به پنجره بابا شليک کردند. از بخت بد، اولين گلوله به تخم چشم پدر برخورد کرد. بدترين جاي ممکن. براي ساعات متمادي، تا پاسي از شب، حداقل ١٢ ساعت پس از برخورد، چشم ايشان نمي‌توانست چيزي ببيند. اول، اورژانس چشم در بيمارستان لبافي نژاد؛ بعد هم به يکي از متخصصان که از دوستان بود مراجعه کرديم در بيمارستان فارابي... عنبيه و قرنيه آسيب ديده. خون‌ريزي داخلي هنوز بند نيامده و نمي‌شود قضاوت دقيق کرد. هنوز که هنوز است، ‌بعد از يک شبانه روز، ديدن ايشان هنوز حداقلي و شبحي از اشياء است. انشاءاله چيز مهمي نباشد و مشکل حادي پيش نيايد. و ما نيز از دوستان‌ طلب دعاي خير داريم.

تفنگ و باتوم و... مي‌دهند دست يک سري آدم تهي از مردانگي؛ اين‌طور به مردم آسيب مي‌زنند. چرا؟‌ اصلا به من بگوييد در بدترين حالت و تند ترين شعارها، مگر مردم چه کرده بودند؟ بگذار اصلاً فحش خواهر و مادر بدهند و بعدش بروند پي کارشان. اين‌ها که به کسي کاري نداشتند. ‌اين چه روش برخورد است؟ اين چه جفا و نامردي و نامردمي و بي‌ديني است؟ مردم ِدر خيابان هيچ. چه کار به کسي که در دفتر کارش نشسته داشتيد؟

ما در ١٣ آبان ٨٨ ياد گرفتيم که کسي حق ندارد تماشا کند که ما داريم تجاوز مي‌کنيم و وحشي‌گري مي‌کنيم.  و هر کس ديد، بايد چشمش در بيايد.

ما در ١٣ آبان ٨٨ ياد گرفتيم که مي‌شود سه نفر جوان، با باتوم، يک پيرزن 60 ساله را، که توان فرار ندارد، به قصد کشت بزنند.

ما متوجه شديم که روزگار لات و لوت‌ها و جاهلاني که با همه‌ي بي‌شرفي‌شان يک جو مردانگي داشتند و دست روي زن جماعت، پيرزن که جاي خود، بلند نمي‌کردند، گذشته است. نوبت اراذلي است که آن حداقل از شرافت را هم ندارند.

روضه‌هاي فاطميه را که مي‌شنيديم، با خود مي‌گفتيم مگر مي‌شود کسي که اسم خودش را مرد گذاشته، بيايد زني را آن طور مورد ضرب و شتم قرار بدهد؟ آن‌هم به جرم يک بيعت نکردن و مخالفت ساده؟ ما متوجه شديم که در اشتباه بوديم. حتي در کربلا هم ديگر به زنان و کودکان کار نداشتند. ولي در اشتباه بوديم. لااقل فکر مي‌کرديم که دوران آن آدم‌هاي ملعون تمام شده است. کور بوديم. 

ما‌ در ١٣ آبان ٨٨  ياد گرفتيم که مي‌شود با وجداني آسوده، که واقعاً نمي‌دانم چه‌طور ممکن است وجدان يک نفر را اين طور تخدير کرد، با باتوم به شقيقه يک نوجوان 13- 14 ساله کوبيد، بر زمين افتادنش و دست و پا زدن و تشنجش را به تماشا نشست و حتي نگذاشت که بيايند و جمعش کنند، يا کمک اوليه بهش برسانند و... آخر به چه جرمي؟‌

ما‌ در ١٣ آبان ٨٨ حتي يک لحظه فکر کرديم روز قدس نزديک است و داريم صدا و سيماي [...] ملّي‌مان را، از پشت پنجره، تماشا مي‌کنيم که دارد تصاوير اسرائيلي‌ها را نشان مي‌دهد که چه‌طور فلسطيني‌ها را ضرب و شتم کرده، مورد اذيت و آزار قرار مي‌دهند. در همان تخيلات که بوديم، از خودمان مي‌پرسيديم که «عجب! چه شده که اين دفعه اسرائيلي‌ها عصبي‌تر و وحشي‌تر از هميشه‌اند!؟» يک‌باره فرياد «آخ چشمم» پدرجان،‌ چرتمان را پاره کرد و دويديم و از اين بيمارستان به آن بيمارستان. متوجه شديم که اين‌جا نه اراضي اشغالي که جمهوري اسلامي است. و اين‌ها نه دژخيمان صهيونيست که فداييان ولايت اند! 

جاي پاشيده‌شدن محتواي رنگ داخل گلوله هنوز روي سقف اتاق پدر هست. همچنين پوکه پلاستيکي نارنجي‌اش.

فکر کنم،‌ وقتش رسيده که ما هم برويم شکايت کنيم. البته از آقاي «ميرحسين موسوي»!!! [4]

روايت آقاي محسن حسام مظاهري

آقاي محسن حسام مظاهري نيز از فرهيختگاني است که در بستر جمهوري اسلامي ايران پرورش يافته. در حوزه ادبيات و قلم سرشناس است. سردبير نشريات «هابيل» است (در زمينه دفاع مقدس) و «فتيان». [5] انديشمند است و از چهره‌هاي مؤثر نسل خود. وبلاگي به‌نام «روستاي فطرت‌آباد» دارد که مورد علاقه و محل رجوع من است. [6]

او نيز درباره حوادث 13 آبان 1388 نوشته به همراه تحليلي که از ديد من حائز اهميت فراوان است. عنوان يادداشت او مؤيد سخني است که عرضه خواهم کرد: «انذار يک تولد شوم». [7]

محسن حسام مظاهري مشاهداتش را از صبح 13 آبان مي‌نويسد؛ زماني که تظاهرات رسمي در جريان بود ولي معترضان حتي آنگاه نيز جسورانه حضور داشتند. گزيده‌اي را نقل مي‌کنم:

- بازار هم مسيرتون مي‌خوره؟

- نه جناب! بسته‌س راه. امروز راه‌پيماييه. مي‌خواي بري فقط بايد سوار مترو بشي.

- مترو هم بسته‌س. ايستگاه هفت‌تير واي نمي‌سته.

اين را همان دختر چادري مي‌گويد كه سرِ دولت سوار شد و تا اين‌جا يك‌ريز داشت به دوست‌هاش تلفن مي‌كرد كه: «پاشو بيا!»، «با تاكسي خودتو برسون!»، «ترس چيه دختر؟ خبري نيس!»، «نصرت اسلام و مسلمين يادت نره!» [دقيقاً با هم‌اين عبارات!]، «مگه نشنيدي آقا ديشب چي گفت؟» و...

بالاتر از ميدان، توي ترافيك گير مي‌كنيم. ناچار پياده مي‌شوم. هنوز چند قدمي نرفته‌ام كه چشمم شروع مي‌كند به سوزش. و بلافاصله بيني‌ام و بعد هم گلوم. تجربه‌هاي قبلي مي‌گويد كه اشك‌آور است و احتمالاً كمي هم گاز فلفل. جمعيتي دختر و پسر كه دو انگشت دست‌شان را به شكل V درآورده‌اند و سبز پوشيده‌اند، از طرف كريم‌خان به اين سو مي‌دوند. به فاصله‌اي مأموران هم دنبال‌شان. چهره ميدان هفت‌تير اساساً با همه روزهاي ديگر متفاوت است. ملغمه‌اي شلوغ و آشفته است از نيروهاي ويژه سياه‌پوش پليس و پلنگي‌پوش‌هاي باتوم‌به‌دست و قرمزپوش‌هاي آتش‌نشان و سبزپوش‌هاي درحال فرار و شعار. و مردم ناظر و عابر؛ كه حالا يكي يك دست‌مال كاغذي به دست‌شان است و دارند اشك‌هاي ناگزير چشم‌شان را پاك مي‌كنند. دودلم. با اين وضع بروم يا نه؟ مي‌روم. سرازير مي‌شوم به طرف خيابان مفتح. درست مركز غلغله. هيچ‌كس به هيچ‌كس نيست. صداها، شعارها، فريادها، درهم است.

همان‌طور كه ايستاده‌ام به تماشا، اتفاق جالبي كمي‌ آن‌طرف‌ترم رخ مي‌دهد. سه چهار دختر چادري كه عكس رهبري به دست گرفته‌اند حين عبور به سه چهار دختر چادري ديگر كه پارچه سبزي دست‌شان است و كناري ايستاده‌اند مي‌گويند: «خاك‌برسرتون! منافقاي خائن!» و پاسخ مي‌شنوند: «خاك بر سر خودتون! وطن‌فروشاي مزدور!» اگر شاهد اين دعواي لفظي نبودم، فقط به ديدن ظاهر و پوشش و حجاب‌شان نمي‌شد تشخيص داد آن حرف‌ها را كدام دسته به كدام زده است. [...]

از هفت‌تير به پايين كم‌تر پليس مي‌بينم. مفتح و طالقاني و سميه و خلاصه همه اطراف لانه در دست نيروهاي بسيج است كه مركز فرماندهي و پشتيباني‌شان در ورزشگاه امجديه مستقر است. بي‌اغراق به ازاي هر يك نفر راهپيمايي‌كننده اگر نه بيش‌تر لااقل يك نفر «نيرو» در صحنه حضور دارد. راه‌پيمايي‌كننده‌ها هم درهم‌اند و مختلط؛ از دانش‌آموزان دختر و پسر بسيج ‌دانش‌آموزي كه پرچم‌هاي ايران يا تشكل‌شان را دست گرفته‌اند و با صداهاي نازك تازه به سن بلوغ رسيده‌شان «آماده»‌ بودن‌شان را به رهبري اعلام مي‌كنند و براي آمريكا و منافق طلب مرگ مي‌كنند؛ تا دختر پسرها و زن و مردها و حتي پيرزن‌هايي كه بالاخره يك چيزشان (مانتوشان، روسري‌شان، دست‌بندشان، پيراهن‌شان، كلاه آفتاب‌گيرشان، شال‌شان، حتي شده يك رديف از خطوط يا يك نقش از نقوش طرح روسري‌شان) سبز است، و حالا دوتا دوتا و ساكت و بيمناك از مقابل صف پلنگي‌پوشان مي‌گذرند تا خود را به ميدان برسانند. [...]

و چنين است تحليل محسن حسام مظاهري از حوادث 13 آبان 1388:

من پيشگو نيستم. ولي هركس كمي شامه‌اش قوي باشد پشت اين حضور هميشگي ملّت هميشه در صحنه، و پشت اين درگيري‌هاي درون خانواده‌اي(!)، و پشت اين وقايع فتنه‌گون، مي‌تواند يك اتفاق جديد را ببيند. آن‌چه پس از انتخابات اخير ديديم و آن‌چه من صبح ديروز در ميدان هفت‌تير و حوالي آن حس كردم، حكايت از يك اتفاق نو دارد: زمزمه‌هاي تولد يك شكاف ديگر؛ شكاف بين قائلان به يك برداشت متصلب و غير قابل نقد از جمهوري اسلامي، كه حاضرند «به هر قيمت» از آن حراست كنند و بي‌محابا هزينه بپردازند، با همه‌ «ديگران». و اين ديگران گستره‌اي وسيع را شامل مي‌شود: از آن‌ها كه به برداشت‌هايي متفاوت از جمهوري اسلامي و حكومت ديني معتقدند يا هر هزينه‌اي را روا نمي‌دارند گرفته تا آن‌ها كه اساساً تماميت نظام را زير سئوال مي‌برند. [...] اين شكاف، اگر به تمامي ظهور كند، و اگر مانع و رادعي سر راهش سد نشود، بسي بيش از هر شكاف ديگر براي نظام جمهوري اسلامي مخاطره‌آفرين خواهد بود. چه، بالقوه پتانسيل آن را دارد كه محل تراكم همه شكاف‌ها و پويش‌ها و فاصله‌هاي موجود باشد؛ از شكاف‌هاي قوميتي، تا مذهبي، تا نسلي، تا جنسيتي، تا سياسي، و... آن وقت سيلي بنيان‌كن راه خواهد افتاد كه شوينده‌ همه رنگ‌هاست؛ از سبز تا سرخ و سياه و پلنگي و... آن‌وقت ديگر نه از تاك نشان ماند و نه از تاك‌نشان. از جمله تبعات شوم چنين تولد نامباركي ظهور جنگ داخلي است. كه خدا نياورد آن روز را براي ايران. [...]

«شورش» يا «انقلاب»؟

من در عصر 13 آبان 1388 به خيابان‌ها، محتاطانه، سري زدم و تجمع بزرگ درون مجتمع ارم دانشگاه شيراز را، در محاصره شديد نيروهاي انتظامي و لباس شخصي، و انبوه غيرعادي مردمي را که در پياده‌روها به ظاهر مي‌رفتند ولي در واقع در انتظار جرقه‌اي بودند، ديدم. شبانگاه آن روز و تمامي ديروز اخبار را دنبال کردم؛ و به نتايجي رسيدم.

نيازي به مجامله و پوشيده سخن گفتن نمي‌بينم. پيشينه و کارنامه و عقايد و دلبستگي‌هايم روشن است. پس، بي‌مقدمه، به سر اصل مطلب مي‌روم:

در تحولات اجتماعي و سياسي معاصر دو پديده وجود دارد که از منظر شيوه بروز مشابه است: شورش‌هاي شهري Urban Riots و انقلاب‌هاي اجتماعي Social Revolutions.

شورش شهري پديده‌اي جديد و مولود پيدايش شهرهاي جديد است. تحولي که در سده نوزدهم ابتدا از اروپاي غربي آغاز شد، و سپس با جهانشمول شدن تمدن جديد سراسر جهان را فرا گرفت، به پيدايش شهرهاي بزرگ و متراکم انجاميد و هم‌زمان پديده‌اي به‌نام «شورش‌ شهري»، يا «شورش خياباني»، را به فرهنگ سياسي جديد افزود. در طول دو سده اخير، شورش‌هاي خياباني کم نبوده است. در ويکي پدياي انگليسي مي‌توان با شورش‌هاي شهري بزرگ آشنا شد. [8]

«انقلاب» پديده‌اي است به‌کلي متفاوت با «شورش». انقلاب داراي بنيان‌هاي ژرف اجتماعي است و توده‌هاي کثيري را در بر مي‌گيرد که در پيرامون آمال و انگيزه‌هاي مشترک براي «نفي وضع موجود» همراه شده‌اند. در انقلاب‌ها تصويري روشن از «وضع مطلوب» وجود ندارد؛ در فرايند «نفي وضع موجود» آينده در هاله‌اي از آرزو و ابهام مستور است.

درباره انقلاب تعاريف فراواني ذکر شده. قصد ورود به مباحث علمي را ندارم و تنها به ذکر برخي تمايزهاي «شورش» با «انقلاب» بسنده مي‌کنم.

«شورش» مقطعي و زودگذر است. هر چند داراي علل اجتماعي است، ولي ريشه‌دار نيست. جرقه‌اي است که گاه به شدت شعله‌ور و مخرب مي‌شود، مانند شورش سال 1992 لس‌آنجلس [9] و شورش 2005 فرانسه [10]، ولي اندکي بعد فرومي‌نشيند. شورش بيانگر تزلزل در نظم اجتماعي و نشانه فقدان ثبات در نظام سياسي نيست. در کشورهاي باثبات در دو سده اخير شورش‌هاي گاه بسيار جنجالي فراوان بوده است. «انقلاب» مي‌تواند مانند «شورش» پرهياهو و مخرب نباشد، بطئي و آرام و مسالمت‌آميز باشد، ولي سرانجام، به دليل بنيان‌هاي ژرف اجتماعي، نظم سياسي را فرو‌پاشاند.

با توجه به تمايزهاي بنيادين دو پديده «شورش» و «انقلاب»، راه‌کارهاي برخورد و تعامل با اين دو نيز به‌کلي متفاوت است.

«شورش‌ شهري» در دانشگاه‌ها تدريس مي‌شود. درباره اين‌گونه شورش‌ها مطالعات و تک‌نگاري‌هاي تحقيقي کم نيست. در نهادهاي آموزشي نيروهاي امنيتي و انتظامي راه‌کارهاي مقابله با آن را مي‌آموزند. روش‌هاي مقابله با شورش شهري بسيار پيشرفته است. بهدليل رواج اين پديده در دنياي جديد تجهيزات فني فراوان نيز براي مقابله با آن ابداع شده. در شورش شهري شايد خشونت کارساز باشد زيرا معمولاً پليس با «اراذل و اوباش» درگير است؛ کساني که تخريب‌گرند و متجاوز. معهذا، حتي در اين برخورد نيز پليس مي‌کوشد خشونت را به حداقل ممکن کاهش دهد. هدف، آرام کردن شورش است نه تحريک و تهييج بيش‌تر. هدف تبديل خشونت به آرامش است نه به عکس.

در «انقلاب»، روش‌هاي مقابله با «شورش» کارساز نيست. «پليس» با «اراذل و اوباش» درگير نيست؛ با گروه‌هاي اجتماعي وسيعي از مردم در تقابل است که در ميان آن‌ها فرهيختگان کم نيستند. بنابراين، حکومتي که به دنبال ثبات است از راه‌کارهاي مقابله با «شورش خياباني» براي تعامل با «انقلاب» بهره نمي‌برد. پيامد محتوم اين روش، خونين شدن انقلاب‌ها، فروپاشي مهيب نظام‌ها و فروپاشي پرهزينه جوامع است.

البته «انقلاب» را، مي‌توان با روش‌هاي خشن، به‌طور موقت خاموش کرد. سرکوب خونين انقلاب سال‌هاي 1905- 1907 مردم روسيه يا نهضت سال‌هاي 1341- 1343 مردم ايران، به رهبري امام خميني (ره)، نمونه‌هايي از کاربرد اين روش است. ولي اين دو نمونه موفق نبود. سرانجام، يک دهه بعد در روسيه و بيش از يک دهه بعد در ايران نظم سياسي حاکم فروپاشيد.

آن‌چه من مي‌بينم؟

در تحليل حوادث پنج ماه و نيم اخير ايران بايد عالمانه و منصفانه انديشيد. ابتدا بايد «پديده» را شناخت و سپس براي «درمان» آن چاره جست. اگر تحليل‌گر سياسي، از سر جهل يا تعصب يا يکسويه‌بيني يا غرض، «پديده» را غلط تعريف کند، راه‌کارها نيز غلط خواهد بود. در ماه‌هاي اخير تلاشي عامدانه، هم از سر غرور و جهل و تعصب، هم از سر غرض، مي‌بينم که مي‌کوشد صورت مسئله به درستي شناخته و تعريف نشود تا آتش شعله‌ورتر و تحولات چاره‌ناپذير شود.

آن‌چه مي‌بينم «شورش» نيست زيرا با سرکوب و برخوردهاي خشن اوّليه کاهش نيافته؛ عميق‌تر و گسترده‌تر شده. مقطعي نبود، تداوم دارد. فرو نمي‌نشيند، اوج مي‌گيرد. محسن حسام مظاهري درست مي‌گويد که حوادث 13 آبان 1388 نقطه‌عطفي در تحولات پس از شروع جنبش اعتراضي به انتخابات است. من نيز سير تحولات را اين‌گونه مي‌بينم.

در يکي دو روز اخير با دوستان متعدد صحبت کردم. با تلفن. به جدّ تأکيد کردم که مي‌خواهند حوادث جاري را «شورش‌هاي خياباني» بنمايانند و با راه‌کارهاي مختص به اين پديده با آن برخورد کنند. صورت مسئله را بايد درست تعريف کرد. آن‌چه مي‌گذرد «شورش» نيست؛ «انقلاب» است و راه‌کارهاي خود را دارد. يقين دارم اين سخنان پژواکي نخواهد يافت، از اينرو در وبلاگم مي‌نويسم. برخي اين سخن را دلنشين نمي‌يابند ولي واقعيت را بايد گفت. تحليل‌گراني هستند که آن‌چه را من مي‌بينم ديده‌اند ولي جسارت بيان آن را ندارند. بايد جسور بود و گفت. من مسئولم. من نگران آنم که در ماه‌هاي آينده روزنه‌هايي که امروز باز است براي هميشه مسدود شود و بر ايران آن رود که محسن حسام مظاهري، و بسيار کسان همچون او، نگران وقوع آن‌اند: جنگ داخلي!

چه بايد کرد؟

اگر صورت مسئله درست تبيين شود، يعني تحولات جاري «انقلاب» شناخته شود، آنگاه مي‌توان راه‌کارهايي براي پيشگيري از فروپاشي و خونين شدن تعارض‌ها انديشيد.

برخلاف انقلاب‌هاي گذشته جهان و ايران، کساني چون ميرحسين موسوي و سيد محمد خاتمي و مهدي کروبي، که تاکنون متنفذترين چهره‌هاي جنبش اعتراضي بوده‌اند، خود را «ساختارشکن» نمي‌دانند و، چنان‌که در 13 آبان 1388 ديديم، کلام آنان نيز نافذ است: مثلاً در مطرح نکردن شعار «جمهوري ايراني» که ميرحسين موسوي خواست و مردم معترض به اين خواست احترام گذاشتند. اين نقطه مثبتي است براي کساني که تداوم انقلاب اسلامي و بازگشت به اصول و آرمان‌هاي امام خميني (ره) را مي‌خواهند.

اين تحولات، انقلاب کور توده انبوه و بي هوّيت مردم (Mob)، مانند انقلاب 1789- 1799 فرانسه، معروف به «انقلاب کبير فرانسه»، نيست که مردم بي‌سواد و افسارگسيخته و وحشي باشند و ماجراجويان و بلهوسان سياسي بتوانند زمام را به دست گيرند. رهبران شناخته شده‌اند و قاطبه مردم معترض آگاه و فرهيخته.

اگر سخن من اعتباري داشت، به جدّ خواستار تعامل مي‌شدم پيش از آن‌که سير حوادث به آشوب‌هاي کور بينجامد.

اگر سخن من اعتباري داشت، مي‌خواستم با ميرحسين موسوي و خاتمي و کروبي جلسه‌اي برگذار شود و درباره آينده ايران انديشيده شود. مي‌گفتم: در انقلاب 1848 فرانسه، انگليسي‌ها بسيار سرمايه‌گذاري کردند تا فردي هوادار خود را در فرانسه، با نام «ناپلئون سوّم»، به قدرت رسانند. در انقلاب 1917 روسيه، آلماني‌ها بسيار تلاش کردند تا لنين را برکشند زيرا خواستار خروج روسيه از جنگ جهاني بود؛ يعني آن‌چه آلمان مي‌خواست. چرا امروز اين همه مي‌کوشند تا ميرحسين موسوي و خاتمي و کروبي، يعني رهبراني که به انقلاب اسلامي باور دارند و تمامي هوّيت خود را در انقلاب و ميراث امام خميني (ره) يافته‌اند، منزوي شوند و جنبش داراي هوّيت به موجي کور و بي‌هوّيت بدل شود و راه براي راهزنان سياسي هموار؟ چرا برخلاف آن‌چه تمامي «عاقلان» در تاريخ کردند رفتار مي‌شود؟

اگر سخن من اعتباري داشت، مي‌خواستم احمدي‌نژاد فوراً به دليل عدم کفايت سياسي توسط نمايندگان مجلس برکنار و محاکمه، محاکمه واقعي، شود به عنوان آغازگر و محرک اين موج که پس از آن نيز با سوءمديريت خود هر لحظه ايران اسلامي را با بحراني جديد مواجه کرده و مي‌کند؛ به عنوان کسي که اينک حتي «عقلاي جناح راست» نيز او را «بليه آسماني» و «درد بي‌درمان» يافته‌اند.

اگر سخن من اعتباري داشت، مي‌خواستم که «ارباب معارک» را از رسانه‌ها و منابر جمع کنند و برخي‌شان را، به اتهام فتنه‌انگيزي، به محکمه کشانند.

در يک کلام، اگر سخن من اعتباري داشت مي‌خواستم که «عقلاي قوم»، از هر جناح سياسي بدون در نظر گرفتن سلايق يا علائق يا کينه‌هاي شخصي، جمع شوند و براي مملکت چاره‌اي بينديشند.

من خودم فکر میکنم دیگه دیر شده واسه ی اینکه عقلای قوم بنشینند و برای ما چاره ای بیندیشند!چون راهی که تا اینجا اومدن قابل برگشت نیست!خونهای ریخته شده،زندان، شکنجه...!باید اجازه بدن مردم خودشون تصمیم بگیرن!که اینم فقط با یک انتخابات کلی ممکنه!البته از آخوند جماعت(منظور همشون نیست ولی تعداد زیادیشون!)بعیده که جای خودش رو به راحتی به کسی دیگه بده!همینم نگران کنندست!واقعا بهترین راه و کم هزینه ترین راه برای نجات ایران چیه؟!!

براي حاكمان انحصار طلب نظام اسلامي، وجود معضل بزرگي به نام «انتخابات» باعث دست و پاگيري هاي بسياري شده و با وجود بي قانوني هاي فراواني كه در دوره هاي مختلف انتخابات كرده اند، اما نمي توانند«اصل انتخابات» را كاملا" تعطيل كنند وگرنه در انجام اين كار هم كمترين درنگي نمي كردند و مثل خيلي از اصول قانون اساسي، «اصل انتخابات» را هم معطل و حذف مي كردند. از ديدگاه آنها، انتخابات يك مصيبت بزرگ(!) است كه در قانون اساسي گنجانده شده و رأي مردم و انتخابات براي مستبدان و انحصارطلبان و ديكتاتورها، يك بدبختي بزرگ است!

از ديدگاه سران نظام، انقلاب مخملين يعني هرگونه تلاش مردم براي ايجاد تغييرات در امور اجرايي و پارلماني كشور «از طريق انتخابات»! و هر نوع تلاش ملت براي جابجايي مسالمت آميز قدرت از طريق اعمال اراده و رأي مردم «انقلاب مخملي!» است! از ديدگاه مقامات نظام، «انقلاب مخملي» اسم مستعار هرگونه «نه» محترمانه و «جابجايي قانوني قدرت» و «دست رد مردم» به سينه نامزد مورد حمايت حكومت «از طريق انتخابات» است. به همين ترتيب، تلاش مطبوعاتي و رسانه اي و تبليغاتي به نفع نامزدهاي «نامطلوب!» به تلاش براي «براندازي نرم!» تعبير مي شود! بنابراين خود مقامات نظام هم مي دانند، اتهام «انقلاب مخملي» اسم مستعار «انتخابات مسالمت آميز، بدون خونريزي و پذيرش نظر و رأي مردم» است! اما آنها اين واژه را براي فريب مردم ناآگاه تبليغ مي كنند تا مردم گمان كنند، كشور از چه «مهلكه اي» بنام انقلاب مخملي(!) جان سالم بدر برده و از چه فاجعه اي نجات يافته!

از ديدگاه مقامات نظام، در هر انتخابات مردم بايد ببينند رهبري چه مي خواهد و بايد به همان رأي بدهند و مشروعيت مردمي نظام را با رأي خود تحكيم كنند. حال اگر مردم از فرد مورد نظر رهبري عملكرد بدي ديده باشند و او را نخواهند و يا اگر عده اي نفهميدند رهبر چه كسي را مي خواهد و يا به نامزدهاي ديگري نظر داشتند، انتخاباتي كه برگزار مي شود پيشاپيش يك «براندازي نرم» و «انقلاب مخملي» به حساب مي آيد و براي برخورد با آن، همه نيروهاي سركوبگر نظام بسيج مي شوند تا مانع تحقق هدف ملت شوند! به عبارتي اگر مردم، نامزدهايي غير از فرد مورد نظر رهبر و نظام را انتخاب كنند، يعني قصد براندازي داشته اند و به جرم «براندازي نظام» مي شود فعالان سياسي و اعضاي ستادها را دستگير و داغ و درفش و شكنجه كرد!

بنابراين با اينكه در انتخابات اخير، هزاران تبعيض و جانبداري و محدوديت براي سه نامزد ديگر غير از احمدي نژاد ايجاد كردند، باز هم به ساز و كاري انديشيده بودند كه بشود در دهها ايستگاه بعدي مانند شمارش آراء و تأييد نتيجه و ابطال برخي صندوقهاي رأي و دستكاري در نتايج، بالاخره نظر مقام عظماء ولايت را تأمين كنند و احمدي نژاد را پيروز اعلام نمايند. با وجود عمل به همه موازين قانون فعلي هم از سوي آقايان موسوي و كروبي، به صرف استفاده تبليغاتي از عنصر رنگ سبز يا حضور پرشور جوانان، ديگر براي مقامات نظام شكي باقي نماند كه مردم و دوستداران مهندس موسوي و مهدي كروبي، بنا داشتند «از طريق شركت در انتخابات!» انقلاب مخملي يا انقلاب رنگي(!) كنند!

حالا سئوال اين است: آيا اقدامات نامزدها تحول خواه (مهندس موسوي و شيخ مهدي كروبي) و ستادهايشان تدارك يك انقلاب مخملي حقيقي بوده؟ پاسخ مشخص است:نه! راستش اين است كه هيچكدام از فعاليتهاي انتخاباتي طرفداران دو نامزد تحول خواه، نشاني از تدارك يك كار تشكيلاتي براي براندازي از طريق انتخابات(!) نداشت. راستش اين است آنها چنان به «دعوت منافقانه» آقاي خامنه اي براي حضور در انتخابات و گرم كردن تنور آن، اعتماد كرده بودند كه بعد از تقلب رفتند و در خانه هايشان نشستند و غافلگيرانه و مظلومانه دستگير شدند. از عقلانيت آنها بعيد است مشغول انجام يك «طرح براندازانه» يا انقلاب مخملين باشند، ولي براي فرداي انتخابات و هر رخداد محتمل ديگري، هيچ برنامه اي، آلترناتيوي، طرحي و فكري آماده نكرده باشند.

آقايان كروبي و موسوي با كمال صداقت براي «تغيير» وضع فاجعه بار كشور به ميدان انتخابات آمده بودند و «با كسب اجازه از رهبر» و «عبور از فيلتر شوراي نگهبان» و موانع و تبعيض هاي بسيار، به ملت وعده دادند در مديريت كشور تغييراتي ايجاد كنند. اگر قصد آنها انقلاب مخملي يا براندازي نظام بود، از اساس در انتخابات شركت نمي كردند و يا بلافاصله بعد از تقلبهاي وسيع، انقلاب مخملين را رسما" كليد مي زدند. نه اينكه در حصر خانگي قرار گيرند و اعضاي ستاد و نزديكانشان يكجا و غافلگيرانه، دستگير شوند!

كودتاي اخير نشان داد سالها تلاش اصلاح طلبان براي «اصلاح نظام از درون» بي ثمر بوده و اين نظام «اصلاح پذير» نيست و جز از طريق يك انقلاب مردمي، مقامات نظام حاضر نيستند قدرت را رها كنند و در يك انتخابات سالم، قدرت را به ديگران بسپارند. اين نظام هر «تغييري» را حتي اگر در چارچوب قوانين فعلي باشد، «براندازي» و «انقلاب مخملي» مي داند. حتي اگر آن تغييرات توسط ياران بنيانگذار جمهوري اسلامي (موسوي و كروبي) و با رعايت چارچوبهاي نظام به ملت وعده داده شده باشد. تجربه كودتاي اخير نشان داد رهبري مستبد و ديكتاتور نظام، حاضر نيست با روش مسالمت جويانه و انتخابات، حتي بخش كوچكي از اختيارات اداره كشور را به منتخبان واقعي ملت و كساني غير از افراد مورد نظرش بسپارد! بنابراين هرگاه نظر مردم چيزي غير از نظر رهبري باشد، حتي اگر با ساز و كار انتخاباتي و روشهاي مسالمت جويانه هم نظرشان را ابراز كنند، بازهم از ديدگاه مقام رهبري مرتكب «براندازي!» با «انقلاب نرم و مخملي!» شده اند و مستوجب هرگونه سركوبي هستند.

شالوده فكري حاكمان نظام چنين است كه اساسا" مردم اجازه ندارند جور ديگري فكر كنند و بايد مطيع و فرمانبردار حكومت باشند تا «امت» به حساب آيند و رأي امت، نهايتا" «زينت حاكميت الهي» آنهاست و مشروعيتي براي حكومت ايجاد نمي كند. به زعم آنها، مردم صغير و ناآگاه هستند و صلاح و مصلحت خود را نمي فهمند و اگر مي خواهند «به مملكت آسيبي نرسد بايد پشتيبان ولايت فقيه باشند!» مردم (يا رعيّت صغير!) بايد تابع و مطيع نظر ولي فقيه و مجري امر و نظر و رأي حضرت ايشان باشند و بايد به كسي رأي بدهند كه «آقا» اشاره مي فرمايند!

اما اگر مردم خواستند نامزدهاي ديگري را به رياست جمهوري يا پارلمان بفرستند، حاكمان هراسان مي شوند و وانمود مي كنند اين «نافرماني مردمي» و مصداق «براندازي» است و لابد «پله بعدي» تصرف دستگاههاي ديگر حكومتي و اي بسا تصرف جايگاه رهبري(!) باشد و «كيان اسلام!» به خطر بيفتد! بنا بر همين استدلال، حاكمان اقتدارگرا، مي خواهند از ابتدا اجازه شروع هيچگونه تخطي و «انحرافي!» از فرمايشات «آقا» را ندهند. «توهم توطئه» هم باعث شده آنها تا «آخر خط» را براي خود تصور و پيش بيني كنند و به گمان خود، آب را از سرچشمه، يعني از انتخابات شوراها و مجلس و رياست جمهوري ببندند، تا خداي نكرده اريكه قدرت مطلقه رهبري الهي آقاي خامنه اي تحديد و تهديد نشود! اين البته «صورت» مسئله و ظاهر آن است و تمام اينها تدابيري است براي حفظ قدرت و ثروت حاكمان.

در حقيقت، حاكمان نظام هم قسم شده اند كه «قدرت مطلق» و «ثروت بي انتهاي» اين سرزمين، بايد در اختيار خودشان باقي بماند و اصل «انحصار طلبي» هم مي گويد نبايد گذاشت هيچ منفذي براي ورود «اغيار» به اين تالار قدرت و انبار ثروت ايجاد شود! حتي اگر اين نامحرمان و اغيار، «منتخبان ملت» باشند و از «منفذ!» انتخابات وارد تالار قدرت شوند، كاري مي كنند كه مثل سيد محمد خاتمي و اصلاح طلبان، از حاكميت «اخراج» شوند و انحصار اين تالار را در اختيار خود داشته باشند!

***

حاكمان جائر نظام اسلامي سالهاست تلاش مي كنند براي «مصادره آراي ملت» و «تغيير ماهيّت انتخابات» راههايي پيدا كنند! آنها طي سالهاي اخير، در هر انتخابات تلاش كرده اند يك يا چند ماده قانوني از اصول و قوانين انتخاباتي را «تغيير» دهند، يا «كمرنگ» كنند، يا «حذف» كنند و يا برخي قوانين را «تغيير ماهيت» بدهند تا در نهايت، قوانين انتخاباتي را به ضد خودشان تبديل كنند و پروسه انتخابات را به يك «نمايش كنترل شده!» تبديل كنند كه در صورت و ظاهر چيزي «شبيه انتخابات» باشد، اما در حقيقت يك «انتصابات» تمام عيار و رأي سازي كامل باشد. براي همين قبل و بعد از برگزاري هر انتخابات، ما و شما و مردم و كارشناسان، با «بُهت» و شگفتي مواجه مي شويم و غالبا" مي بينيم نتيجه اعلام شده، با نظرسنجي ها و برداشتهاي واقع بينانه قبل از انتخابات، به كلي متفاوت هستند! دستگاههاي تبليغاتي نظام، براي فرافكني و توجيه اين نتيجه هاي شگفتي آور، گاهي اصل «نظرسنجي» را زير سئوال برده اند! گاهي «رفتار غيرقابل پيش بيني مردم ايران» را دليل اين تفاوتها ذكر كرده اند! و گاهي هم مانند انتخابات اخير رياست جمهوري، هيچ دليل قابل فهم و معقول و قابل باوري براي نتيجه انتخابات و آراء جادويي(!) ارائه نكرده اند و يك «شعبده بازي» تمام و كمال انتخاباتي را روي صحنه برده اند!

در انتخابات دوره هاي قبل، مجريان و ناظران انتخابات كه عملا" منصوب حاكمان هستند و امكان همه جور دستكاري را در مراحل انتخابات و نتيجه آراء دارند، در هر انتخابات، «يك گام» به سوي تغيير ماهيت انتخابات برداشته اند. در يك دوره، شرط «رجل سياسي» را تفسير به ميل كردند تا زنان را از ورود به انتخابات منع كنند! در دوره ديگري شوراي نگهبان، نظارت خود را به «استصوابي» و بعدا" به «نظارت استطلاعي!» گسترش دادند. در دوره ديگري «احراز صلاحيت» يا احراز برخي شرايط مثل ولايت پذيري و التزام عملي نامزدها به اسلام را اضافه كردند! در يك دوره، شمارش آراء ماشيني را حذف كردند و خلاصه هر بار، از «برخي از» ابزارهاي تقلب و تبعيض و دستكاري در آراء استفاده كردند، تا دستكاري ها و تقلب ها، خيلي «رو» و رسوا نباشد! آنها در پروسه انتخابات، هر مرتبه دستكاري هايي كردند تا نظر مقامات بالا و رهبري را تأمين كنند، اما در انتخابات اخير رياست جمهوري، از «همه ابزارهاي تقلب» بهره بردند!

در اين انتخابات، مقامات نظام با وحشت از روي كار آمدن فردي مردمي مثل ميرحسين موسوي يا مهدي كروبي، با «تمام قوا» وارد ميدان انتخابات شدند و از «تمامي» ابزارهاي «تبليغاتي» و «تقلب» و «سركوب» براي اين كودتاي انتخاباتي، به صورت «يكجا» استفاده كردند و بزرگترين تقلب و كودتاي انتخاباتي را رقم زدند. وزارت كشور و شوراي نگهبان و سپاه و بسيج، «مجوز شرعي» داشتند تا با هزاران تخلف و تقلب و خيانت در رأي مردم، نظر مقام معظم رهبري را اعمال كنند و فرد مورد نظر ايشان را رئيس جمهور اعلام كنند. اين تقلب و «كودتاي ننگين انتخاباتي» حتي شخصيتهاي سياسي مورد وثوق نظام را هم، از صحت و درستي اين انتخابات رسوا دچار ترديد كرد و بسياري از خوديهاي نظام، حتي در مراسم تنفيذ رئيس جمهوري «منصوب رهبر» شركت نكردند و بر اين تقلب بزرگ مهر تأييد نزدند.

متناسب با «عظمت و بزرگي» ابعاد اين تقلب بي سابقه و دستكاري گسترده در آراء ملت، ارقام و نتيجه اي هم كه اعلام شد، چنان «غيرقابل هضم» بود كه هنوز بعد از گذشت شصت روز از انتخابات، جامعه نتوانسته آن نتيجه عجيب را بفهمد و به اصطلاح آن را «هضم» كند. 25 ميليون رأي براي كسي منظور شد كه «نفرت عمومي» از او مورد اعتراف همه نظرسنجي ها بود. 25 ميليون رأي براي كسي منظور شد كه نماينده نظام غيرمحبوب بود. كسي كه براي جشن پيروزيش، نتوانستند بيشتر از بيست سي هزار نفر از شهرهاي اطراف به ميدان وليعصر تهران بياورند و روز تحليفش ناگزير شد فاصله كوتاه پاستور تا بهارستان را از راه هوايي و با هلي كوپتر طي كند!

رأي 25 ميليوني و تقلب ناشيانه نظام به نفع محمود احمدي نژاد، چنان «هضم نشدني» بود و هست كه مثل يك غذاي فاسد و مسموم، هنوز هم «روي دل» جامعه باقي مانده و «نفخ» بزرگي ايجاد كرده و همه اعضاي پيكره حامعه را به درد و بيماري و بي تابي دچار كرده است. اين كودتاي انتخاباتي «هضم ناشدني»، ناآرامي هاي وسيع و التهابات دامنه داري را در كل پيكره جامعه موجب شده كه فقط با «دفع» و يا «بالاآوردن» و «استفراغ» اين غذاي فاسد و ماده مسموم، جامعه مي تواند به سلامتي و آرامش قبل از 22 خرداد 88 برسد. اگر مقامات انتخابات را «ابطال» مي كردند، شايد به موقع اين غذاي مسموم، از سيستم گوارشي جامعه «دفع» مي شد و سّم آن از پيكره اجتماع بيرون مي رفت! حالا هم شايد با عزل احمدي نژاد، بشود اين غذاي مسموم را «بالا آورد!» و با روش درمان مسموميتها و «ايجاد استفراغ» از ادامه اين مسموميت خطرناك جلوگيري نمود. اي بسا با پس دادن رأي مردم و تمكين از آن و پوزش از «رئيس جمهور منتخب ملت»، يعني مهندس ميرحسين موسوي، شايد هنوز هم بتوانند از سقوط همه جانبه «كليت نظام» به قهقراي نيستي و نابودي جلوگيري كنند. وگرنه براي عبور از اين وضعيت بحراني و مسموم، جامعه ايرانيان تنها و تنها يك راه «درماني» ديگر پيش رو دارند:«جراحي!» تلاش و عزم ملي براي جراحي غده سرطاني استبداد و ديكتاتوري!

باري! در اين انتخابات، نظام با تمام قوا تلاش كرد از ورود «منتخب ملت» به تالار قدرت ممانعت كند، اما براي اولين مرتبه، با مقاومت گسترده مردمي مواجه شده و اينك پايه هاي آن تالار، از خروش حق طلبانه ملت ايران به لرزه درآمده است. مقامات نظام براي آنكه زير آوارهاي اين تالار پوسيده زنده به گور نشوند، بايد قبل از آنكه به عذاب خشم ملت گرفتار شوند، قدرت را به ملت واگذار كنند. آنها بايد تن به برگزاري يك رفراندوم عمومي بدهند تا شايد آرامش نسبي به جامعه ملتهب ما بازگردد. اينگونه شايد بيرون آوردن «غده سرطاني ديكتاتوري» از پيكره جامعه، با درد و خونريزي كمتري انجام شود و نظر واقعي ملت براي اداره كشور، با يك «جابجايي نرم» و از طريق صندوق آراء حاكم گردد. وگرنه با اين تب و التهاب شديدي كه تمام پيكره جامعه را فراگرفته، به زودي مجبور خواهند شد با «انقلابي سخت» و خشم آلود، قدرت را وانهند و فرار كنند. كودتاي انتخاباتي اخير، نكات «هضم نشده» بسياري دارد و مقامات بي تدبير نظام اسلامي، قطعا" با بدترين روش و در آخرين لحظات به فكر چاره مي افتند كه قطعا" خيلي دير شده است.

شايد بهتر باشد مقامات نظام دماي واقعي خشم ملت را از مجاري واقعي اندازه گيري كنند تا «واقع بينانه» تصميم بگيرند و كناره گيري كنند. هرچه سركوبها بيشتر و ابعاد جنايتهاي نظام فاش مي شود، خشم ملت افزونتر و احتمال بروز انقلابي سخت و خونين بيشتر مي شود. انقلابي كه همه سران نظام را زير آوار اين تالار فاسد، مدفون خواهد كرد.اگر آنها ابعاد هولناك خشم و نفرت ملت را بدانند، شايد آرزو كنند با «انقلابي مخملين» و نرم، قدرت را به مردم واگذار نمايند!

نقل از بابک داد

نظرات خودتون رو در قسمت نظرات پست قبلی بگذارید.سبز باشید و پاینده.

(توضيح: اين مطلب را ديروز چهارشنبه بعد از تحليف «رئيس دولت كودتا» نوشتم اما امكان ارسالش را تا الان نداشتم.) امروز سوگند دروغ،در نظام اسلامي «رسمي» شد! امروز در ام القراي جهان اسلام(!)، احمدي نژاد رئيس جمهور منصوب رهبر، در مراسم «سوگند رسمي» يا تحليف، بارها به دروغ قسم خورد و در مملكتي كه «كشور امام زمان» مي نامند، قسم دروغ را رسمي و باب كرد. در كشوري كه «قسم خوردن» ابزار روزمره مردم و مسئولان در روابط مالي و عاطفي و كاري است، احمدي نژاد در مقابل ميليونها شاهد زنده،در مراسم تحليفش در مجلس، «حرمت سوگند يادكردن» و قسم خوردن را هم شكست. او دستش را روي قرآن گذاست و به دروغ قسم خورد «كارهايي را بكند»، كه نكرده و نمي كند و اصلا" آمده تا آن كارها را نكند! كارهايي مانند حفظ جمهوري،صيانت از كرامت و حقوق ملت، آبرو و تماميت ارضي كشور، استقلال و عدالت و آزادي و اصول قانون اساسي كه بر مبناي همان قانون، احمدي نژاد را غاصب رياست جمهوري و دولتش را نامشروع و غيرقانوني مي دانيم! امروز ١٤ مرداد در سالروز مشروطيت و در سالگشت آستانه و آغاز دوران مشهور به استبداد صغير در ١٠٣ سال پيش، محمود احمدي نژاد در شروع دوران سياه «استبداد صغير و حقيرش!» به دروغ به قرآن كريم سوگند خورد «كارهايي را نكند»، كه دارد مي كند و باز هم خواهد كرد.كارهايي مثل (نقض حقوق ملت، خونريزي، بيعدالتي، دروغگويي و...) او به عنوان «بالاترين مقام رسمي نظام اسلامي!» دروغگويي و سوگند دروغين را «رسميت» داد و باب كرد. نظام اسلامي، در «سال اصلاح الگوي مصرف!» به بدترين شكلي به اسراف و «سوء مصرف!» ادعاهاي هميشگي خود مبادرت كرد و ارزشهاي جمهوريت، اسلاميت، موازين قضائي و قانوني و ارزشهاي اخلاقي و انساني را لگدمال كرد تا قدرت مطلقه در اختيار يك اقليت منفور و ضدمردمي باقي بماند! در تازه ترين سوء مصرفها،مقامات نظام امروز يك ارزش ديگر يعني «سوگند به قرآن» را هم قرباني عطش قدرت خود كردند! واي بر مردمي كه زير بار چنين دولت و حكومت فريبكاري بروند و واي بر كشورهايي كه به اين نظام فريبكار اطمينان كنند! هنوز به نيمه اين سال نرسيده ايم! اما ببينيد آقاي خامنه اي تا همين جا، چه سرمايه ها و چه شخصيتها و چه جانها و جان چه جوانها و چه زيربناهاي مادي و معنوي كشور و چه ارزشهاي اخلاقي را كه براي گسترش قدرت نامشروع خود «سوء مصرف» نكرده و قرباني تفرعن و منيت خود نساخته است ! با اين روند، خدا اين سال اصلاح الگوي مصرف را ختم به خير كند! هرچند ايمان قلبي دارم همه چيز به نفع ملت صبور و مظلوم ايران تمام خواهد شد و انتحار سياسي نظام انشاءالله به زودي به ثمر خواهد رسيد و ما اگر «ما» بمانيم و اگر همچنان يكدل و متحد و مقاوم بمانيم، به زودي شاهد آزادي و دموكراسي خواهيم بود.

نقل از بابک داد

بسم الله الرحمن الرحیم

می‌گویند فرزندان انقلاب در دادگاهی که دیروز تشکیل شده بود به ارتباط با بیگانه و برنامه‌ریزی برای ساقط کردن نظام جمهوری اسلامی اعتراف کرده‌اند. اینجانب در سخنان آنان دقیق شدم و در حقیقت آن چنین چیزی نیافتم، بلکه شنیدم که با ناله‌ای عمیق از سرگذشت دردناک خود در این پنجاه روز می گفتند؛ انسان‌هایی له شده که ممکن بود به هرچیز دیگری هم که به آن الزام شود اقرار کنند به راستی چه چیز دیگری جز داستان رنج‌هایی که کشیده‌اند ممکن است بگویند. می‌گفتند محسن روح‌الامینی حق داشت که شهید شد. می گفتند که اگر 50 روز ایستادگی نکرده بودیم این نمایش هفته‌ها پیش برگزار می‌شد. می‌‌گفتند هرچه را که به آنان می‌گفتند تا گفته باشند که اینها حرف‌های ما نیست.
دندان شکنجه‌گران واعتراف‌گیران دیگر به استخوان مردم رسیده است تا جایی که اینک از میان کسانی قربانی می‌گیرند که خدمات بزرگ به کشور و نظام در کارنامه دارند و به تهدید دیگرانی سرگرمند که در نشو و نمای این نهضت و تاسیس نظام برخاسته‌ از آن برجسته‌ترین نقش‌ها را بر عهده داشته‌اند. آیا کسانی را که آرزوی شهادت در راه نورانی انقلاب اسلامی داشته‌اند به چیزی کمتر از آن تهدید می‌کنید؟ یا پس از به مسلخ بردن جمهوریت نظام، اسلامیت و آبروی آن را هم با این بی‌آبرویی‌ها هدف گرفته‌اید؟ تنها داوری قطعی وجدان بشری از مشاهدة دادگاه‌هایی اینچنین فرمایشی سقوط اخلاقی و بی‌اعتباری صحنه‌گردانان آن است.
صحنه‌هایی که دیدیم و دیدید جز تدارکی ناشیانه برای شروع به کار دولت دهم نیست. از دادگاهی که همه چیزش تقلبی است انتظار دارند عدم وقوع تقلب در انتخابات را اثبات کند. اگر شما اهل تقلب نیستید آن را در رعایت ظواهر اولیه یک دادرسی قضایی به نمایش بگذارید. با دادخواستی سبکف با طرح مطالبی بی‌ربط، با استناد به کتاب‌هایی که به خروار خمیر می‌شوند، با تکیه بر گزارش خبرنگارانی که نامشان را هم کسی نشنیده است و با استناد به اعتراف‌هایی که رنگ شکنجه‌های قرون وسطایی از آن هویداست انتظار دارند ملت را به چه چیز قانع کنند؟ آیا نخوانده‌اند که پیامبر اکرم (ص) فرمود برای کسی که بعد از شکنجه اقرار کند حدی نیست یا کسی که در زندان یا قید و بند باشد و او را تهدید کرده باشند اقراری برای او نیست (الغدیر جلد ششم).
مردم ما با فرزندان خود که دیشب پس از 50 روز بی‌خبری چهرةشان را دیدند احساس همدردی می‌کنند. برادران ما! غمگین نباشید. بدانید که مردم وضعیت شما را درک می‌کنند و می‌دانند که حفظ جان شما واجب‌تر از هر چیز دیگر است. زود خواهد بود که ملت محاکمه مرتکبین این فجایع را شاهد باشد و بازجویان و شکنجه‌گرانی که این‌گونه با جان و آبروی او بازی می‌کنند بشناسد.
وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِم مَّا تَرَکَ عَلَیْهَا مِن دَآبَّةٍ وَلَکِن یُؤَخِّرُهُمْ إلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ یَسْتَقْدِمُونَ
و اگر خداوند مردم را به [سزاى] ستمشان مؤاخذه مى‏کرد جنبنده‏اى بر روى زمین باقى نمى‏گذاشت لیکن [کیفر] آنان را تا وقتى معین بازپس مى‏اندازد و چون اجلشان فرا رسد ساعتى آن را پس و پیش نمى‏توانند افکنند
میرحسین موسوی

روز تنفيذ حكم احمدي نژاد، رئيس جمهوري منصوب رهبري، سياه ترين روز تاريخ معاصر ما خواهد بود. روزي است كه رهبر با دست آلوده به خونش، حكم رياست جمهوري «مادام العمري» را به احمدي نژاد اعطاء مي كند و با اين كار، بر خلاف انتخاب ملت و خواست مردم، يكي از شيادترين و دروغگوترين كساني را به مسند رياست جمهوري مي نشاند كه تاريخ معاصر ما به خود نديده است.

روز تنفيذ احمدي نژاد، باعث نزديكي موقتي ميان خيلي از ما ايرانيان از آقاي خامنه اي بگيريد تا آقاي موسوي و خاتمي و از بسيجي و دانشجو بگيريد تا طلبه و مراجع تقليد و ديگران خواهد بود. زيرا آن روز براي گروههاي مختلف، يك روز سياه و مصيبت بار خواهد بود و همگي، البته هر كدام به دلايلي مي توانند عزادار باشند:

1-         روز تنفيذ احمدي نژاد، براي مردم و انقلابيون اصيل و وطن دوستان و ايران دوستان و همه و همه دوستداران سرزمين ايران، روز سياهي خواهد بود؛ زيرا «رأي مردم» رسما" قرباني مي شود. زيرا احمدي نژاد و سايد كودتاچيان با سياستهاي مطلقا" غيرمعقول و ماجراجويانه خود، ايران را به مهلكه نيستي و نابودي خواهند برد. اگر غربيها از حقوق بشر ما ايرانيها بگذرند ( كه نگذشته اند و خبر تظاهرات مردم جهان در حمايت از ايرانيان مؤيد اين مدعاست)، اما از حقوق بشر شهروندان خود نمي گذرند و بابت ماجراجوئي هاي اتمي نظام، هر احتمالي منجمله احتمال بروز فاجعه و جنگ دور از ذهن نيست. هيچ ايراني واقعي و انسان باوجداني، از جنگ يا تحريم ايران استقبال نمي كند. به غير از همين كودتاچيان و دولت نامشروع، كه اصلا" در محيط جنگ امكان زيستن و ماندن دارند. با تنفيذ حكم احمدي نژاد، ايران به آستانه يك ويراني كامل خواهد رفت كه همه مردم را درگير اضمحلال و شكست و مرگ خواهد كرد. پس اين روز سياه براي مردم ما، روز قرباني شدن رأي آنها و تأييد تقب مفتضانه 23 خرداد و تنفيد اين كودتاي ننگين توسط رهبر ناعادل، روز عزاي ملي براي همه ايرانيان خواهد بود. زيرا همگي به سوي نيستي مي رويم.

2-         روز تنفيذ احمدي نژاد توسط رهبر، همچنين براي مراجع تقليد و بسياري از اصولگرايان حامي او نيز روزي سياه خواهد بود. احمدي نژاد بارها نشان داده بعد از گرفتن حمايت از اين گروهها و اشخاص، آنها را قرباني كرده و بارها به نظراتشان بي احترامي كرده و مراجع را به اعتراض و واكنش وادار ساخته است. انتصاب معنادار رحيم مشائي به سمت معاون اول رئيس جمهور، صداي مراجع و وزيران و شخص رهبر را درآورد و اين تازه از نشانه هاي سحر اين روز سياه است. اي كاش احمدي جرأت اين را داشت كه به رهبر بگويد:«انتصاب وعاون اول رئيس جمهور جزو مسئوليتهاي رئيس جمهور است نه رهبر!» و بر انتصاب مشائي اصرار مي كرد. آقاي خامنه اي نمي تواند با انتصاب كسي كه مردم انتخاب كرده باشند، مخالفت كند. اما همين دخالت آشكار رهبري با تصمييمات احمدي نژاد نشان از همان تقلب و كودتاي كثيف دارد و آقاي خامنه اي خود را مجاز مي داند با برخي تصميمات كسي كه خود به عنوان رئيس جمهور منصوب كرده، مخالفت كند.اما احمدي نژاد هنوز بايد زير عباي آقاي خامنه اي بماند تا بعد از سركوبي ملت بدست رهبر و عوامل رهبر، بتواند روزي همه اين دخالتهاي آقاي خامنه اي را يكجا با او تسويه كند. البته او اندازه اين حرفها نيست و اين قسمت كار، جزو نقشه هاي قيام پسر عليه پدر خواهد بود.

3-         آن روز كه احمدي نژاد حكم رياست جمهوري متقلبانه اش را از دستان رهبر بگيرد، همچنين روز سياهي براي شخص آقاي خامنه اي خواهد بود و لازم است خود ايشان هم با عباي سياه به آن مراسم بروند! زيرا احمدي نژاد بازيگر طرح بزرگتري است كه طراح آن، شخص ديگري است و به زودي دامان آقاي خامنه اي را هم مي گيرد. به زودي آقاي خامنه اي مانند بسياري ديگر از حاكمان جائر و خلفاي ظالم، بدست فرزندش و ساير عوامل خونخواري كه در دامان خود پرورش داده، يا از دور خارج مي شود و يا به طور اتفاقي از بين مي رود. روز جمعه در ميان سخنان حسن رحيم پور ازغدي از تئوريسين هاي كودتاچيان، اين قضيه به شفافيت تصريح شد و با نشاني هايي كه او داد، زمينه ذهني لازم را براي بروز چنين اتفاقي آماده مي كند! اين خصلت كودتاست كه رهبران خود را مي خورد. احمدي نژاد و سپاه عاملان كودتاي ديگري بر عليه شخص آقاي خامنه اي و با هدايت مجتبي خامنه اي خواهند بود. كسي كه در عنفوان جواني، بدجوري براي رهبر شدن و جانشيني بر صندلي پدرش، انتظار مي كشد و خون ريخته و خواهد ريخت. سابقه تاريخي اين پدركشي ها در ميان خلفاي صدر اسلام فراوان است و البته حق آقاي خامنه اي است كه چنان سرنوشتي داشته باشد. زيرا به هيچ نصيحت و اندرز و هشداري توجه نكرد و عامل كودتايي شد كه خود او را هم به زودي قرباني خواهد كرد.

بنابراين براي همه ما با هر ديدگاه و جايگاهي كه داريم، روز تنفيذ حكم احمدي نژاد روز سياه تاريخ ما خواهد بود. در اين روز، خوب است همگي از آقاي خامنه اي تا من و شما لباس سياه بپوشيم. علم سياه برپا كنيم. قرآن پخش كنيم. اگر مسلمان نيستيم، بازوبند مشكي بپوشيم و بر ايراني كه بدست آنها ويران خواهد شد، پيشاپيش بگرييم. بزرگان و مراجع خاموش، بايد بر شروع ديكتاتوري نظاميان و پايان عصر مرجعيت بگريند و آقاي خامنه اي هم بايد براي «شروع پايان خود» گريه كند. در آن روز دوست و دشمن مي توانند در سوگواري شريك باشند و عزادار چيزهايي باشند كه هر كدام از دست مي دهند. در آن روز سياه، فقط عده معدودي از كودتاچيان خوشحال خواهند بود كه احتمالا" براي شادي پيروزي خود، مانند روز 24 خرداد، باتوم و تفنگ و گاز اشك آور با خود به همراه خواهند داشت و عطش خونريزشان بيش از قبل خواهد بود. بنابراين روز تنفيذ حكم احمدي نژاد را روز عزاي ملي اعلام كنيم.

نقل از بابک داد!

درود بر مردم اصفهان که امشب پر شور به صحنه برگشتند و مراسم چهلمین روز شهادت خواهر عزیزمون رو برگزار کردند!در طی این مراسم نیروی انتظامی سعی کرد با زدن گاز و باتوم مردم رو پراکنده کند اما تعداد زیاد مردم آنها را با مشکل رو به رو کرد! 

‏ حضرات آقايان حجة الاسلام والمسلمين حاج شيخ مهدى كروبى و حجة الاسلام والمسلمين سيد محمد خاتمى و‏ ‏مهندس ميرحسين موسوى و ساير نخبگان و شخصيت هاى فرهنگى و سياسى امضاءكننده نامه مورخ 3/5/1388 دامت بركاتهم
‏ ‏پس از سلام و تحيت و آرزوى سلامتى و توفيق بيشتر براى شما عزيزانى كه با احساس وظيفه شرعى و ملى گوشه اى از‏ ‏حوادث تلخ و مظالم جارى را متذكر شده بوديد يادآور مى‎شوم :

‏ ‏اين جانب نيز مانند شما آقايان از اوضاع جارى و بحرانى كنونى كه در اثر ندانم كارى و بى تدبيرى بعضى از مسئولين براى‏ ‏جمهورى اسلامى پيش آمده سخت نگرانم ، و آنچه را وظيفه شرعى و ملى خود تشخيص مى‎دادم در پيام ها و نوشته هاى‏ ‏قبلى تذكر داده ام و الان نيز متذكر مى‎شوم كه :

‏ ‏حاكميت تاكنون چه نفعى از بحرانى كه به وجود آورد برده است ؟ جز اين كه اكثريت قاطع مردم عزيز را ناراضى و‏ ‏خشمگين نموده و فاصله خود را با آنان بيش از پيش كرده و جايگاه نظام جمهورى اسلامى را در دنيا ضعيف نمود و‏ ‏حساسيت و بدبينى بسيارى از مردم كشورهاى ديگر و سازمانهاى جهانى حقوق بشر را بيش از پيش برانگيخته است ؟

‏ ‏تصميم گيرندگان حوادث و فجايع اخير آيا تجربه حكومت شاه و ساير رژيم هاى استبدادى را از ياد برده اند؟ مگر رژيم‏ ‏شاه با ايجاد خفقان و رعب و سركوب آزادى خواهان و سانسور رسانه ها و زندانى و شكنجه نمودن فعالان سياسى و‏ ‏معترضين و اعتراف گيرى از آنان و پرونده سازى و تبليغات دروغ توانست در مقابل موج اعتراضات و نارضايتى هاى‏ ‏مردم مقاومت كند؟

‏ ‏چرا عقلاى قوم كارها را به دست يك عده افراد نامتعادل و اسير توهمات و تمايلات خطى و گروهى داده اند، تا همه چيز‏ ‏و از جمله مشروعيت نظامى كه تاكنون براى آن اين همه سرمايه گذارى شده است را زير سوال ببرند و زمينه بدبينى و‏ ‏بى اعتقادى به اصل اسلام و انقلاب را بين نسل جوان تقويت نمايند و آنان را نسبت به حاكميت دينى متزلزل سازند؟

‏ ‏چرا نيروهاى نظامى و انتظامى و بسيج را به برادركشى و سركوب مردم وامى دارند؟ آيا هدف از تشكيل سپاه و بسيج براى‏ ‏برادركشى و سركوب مردم بود؟

‏ ‏عزيزانى كه اكنون در زندان ها اسير هستند و از آنان با زور و شكنجه اعتراف و مصاحبه مى‎گيرند و هر روز جنازه يكى از‏ ‏آن عزيزان را به خانواده ها تحويل مى‎دهند چه گناهى كرده اند؟ جز اين كه به تخلفات عديده و تقلب در انتخابات به طور‏ ‏مسالمت آميز و آرام اعتراض داشتند و خواستار احقاق حقوق از دست رفته خود بودند؟

‏ ‏اين گونه اعترافات هيچ مبناى شرعى و قانونى ندارد و آمرين و عاملين آن مرتكب جرمى بزرگ شده اند و بايد در دادگاهى‏ ‏عادل و بى طرف و علنى محاكمه شوند تا مردم واقعا احساس كنند به حقوقشان توجه شده است و به آينده اميدوار شوند،‏ ‏نه اين كه در صدد اغفال مردم باشند و مثلا با تعطيلى يك بازداشتگاه تمام گناه را به گردن يك ساختمان بيندازند.

‏ ‏اين جانب مجددا به تصميم گيرندگان تذكر و هشدار مى‎دهم تا بحران كنونى عميق تر نشده و رشته كارها از دست آنان‏ ‏خارج نگشته ، عقل و شرع و منطق را حكم قرار دهند و موجبات و عوامل اين بحران و نارضايتى مردم را از بين ببرند و‏ ‏عملا پاسخى معقول و قانع كننده به مردم بدهند، و توجه داشته باشند كه مردم ايران بسيار فهيم و دانا هستند و اگر‏ ‏خطاكاران واقعا مجازات نشوند قانع نمى شوند.

‏ ‏در خاتمه سلامتى شما عزيزان و مجد و عظمت اسلام عزيز و ملت شريف ايران و توانايى براى احقاق حقوق تضييع‏ ‏شده و آزادى زندانيان حوادث اخير كه به اتهامهاى واهى دستگير شده اند را از خداوند قادر متعال مسألت دارم .
‏ ‏والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته .
‏

قبل نوشت: ديروز يك خانواده 4 نفره آمده بودند درمانگاه.هرچهار نفر (پدر و مادر و دو بچه شان) سرماخوردگي شديد  داشتند وسرفه و استفراغ! بچه ها زرد و رنگ پريده.مرد خانواده بيكار بود و طبيعتا" مثل 9 ميليون نفر ديگر، اينها هم بيمه هم نبودند! با صدايي آرام، به منشي درمانگاه التماس مي كرد كه براي هر چهار نفرشان، پول«يك ويزيت» حساب كند! و قسم و آيه و كلا" 8 هزار تومان توي جيبش داشت.ويزيت هر نفر 5 هزار تومان بود و منشي براي ويزيت چهار نفرشان، 20 هزار تومان درخواست مي كرد! و تازه پول آزمايش و دارو و خوراك هم به كنار!... اعصابم تاب نمي آورد.وضع و حال خودم از يادم مي رود.بر مي گردم. وقتي به خانه مي رسم، مدير مجتمع را مي بينم كه مقامي دولتي هم دارد.با ذوق و شوق خبر مي دهد « آقاي راد! ستاد آقاي دكتر ميخوان 50 ميليون تومان به مجتمع بدهند؛ به شرطي كه پوستر هيچ نامزد ديگه اي توي اينجا نصب نشه! فقط پوستر دكتر!» مرا به اسم «راد» مي شناسد. بي حالم. مي پرسم:« كدام دكتر؟» مي گويد:«آقاي راد! مگه ما چند تا دكتر توي اين كشور داريم؟ منظورم دكتر احمدي نژاده ديگه! راستي چرا رنگتون پريده؟» او نمي داند به زودي نژاد خيلي از ما منقرض مي شود از  دست اين آقاي دكتراحمدي نژاد!

---

دولت «محمود احمدي نژاد» با روندی که برگزیده، جامعه ایرانیان را به شیوه خاصّی «طبقه بندی» کرده و عملا" در حال «اصلاح نژاد ايرانيان» است! مسئولان دولت نهم، بدلیل نوع نگرش و اعتقادات خاص مذهبي شان، عملا" دارند به سوی «اصلاح نژاد ملّی» گام بر می دارند و نتیجه قهری اقدامات چهار ساله دولت «احمدی نژاد» حركت به سوي «اصلاح ِنژاد ایرانیان» است!

این پالايش و اصلاح نژادي به نحوی است که ميليونها ايراني از زير چتر حمايتي دولت «اخراج» شده اند و فقط «اقلیّت» طرفدار احمدي نژاد، مانند يك «نژاد برتر» از «انواع مزایا و ثروتها» برخوردار شده اند! اصل 44 به سود همين «گروه برتر» در حال اجراست! كارخانه هاي دولتي با قيمت ناچيزي به همين گروه واگذار مي شود و به جاي «خصوصي سازي» عملا" «اختصاصي سازي»(!) شده اند! انواع يارانه ها و سهام عدالت و وامهاي كلان به جيب همين اقليت «برتر» سرازير مي گردد! اقليتي که به طور تلويحي آنان را «نژاد برتر» می دانند!

در آن سو، ميليونها نفر مردمي قرار گرفته اند كه در عمل شهروندان «درجه دو» محسوب مي شوند، از زیر «چتر حمایتی دولت» بیرون افتاده اند و از کمترین حمایتی از جانب دولت برخوردار نیستند و در این نبرد نابرابر «هلاک» خواهند شد تا جامعه انساني ما در «سكوت» و خودبخود «پالوده و اصلاح» شود! جامعه اي كه هنوز 9 ميليون نفر زير چتر بيمه هاي تامين اجتماعي نيستند و 15 ميليون نفر زير خط فقر خشن قرار دارند، حذف همين اندك يارانه هاي دولتي يعني يك قتل عام و نسل كشي خاموش! بر این آمارها اضافه کنید تعداد 30 هزارنفری را که هر سال در تصادفات رانندگي مي ميرند و دهها هزار نفری را که ناقص و معلول می شوند! و بيفزاييد 35 هزاري را كه به گفته معاون وزير بهداشت از «آلودگي غذايي» در سال مي ميرند و اضافه كنيد هزاران هزار نفري را که در ریزش ساختمانها و سیل و زلزله و بیماریهاي مزمن از دست می دهیم! و بشمارید بسیاری را که بدلیل فقر و سوءتغذیه می میرند و یا معلول بدنیا می آیند! و آن 5 میلیون بیمار دیابتی را! و آن 3 میلیون معتاد را! و هزاران مبتلاي به ايدز و تالاسمي و بيماري هاي مهلك ديگر، که همگی دیر یا زود می میرند و از شمار جمعیت کاسته می شوند و «نژاد ایرانی» باز هم «پالایش» می شود!

رفتارهای تبعیض آمیز در كارنامه دولت نهم چنان پر تعداد است که توضیح اضافه ای نمی طلبد. دولت نهم، جامعه ایرانی را به نوعی درجه بندی «نژادی» تقسیم نموده و عملا" خدمات و نعمات را به سوي «اقلیّت برتر» جامعه سوق داده است. دشوار نيست فهم این نکته که آقاي احمدي نژاد درباره سایر ایرانیان چگونه می اندیشد؟ زيرا دولت وي، عملا" بقيه مردمان را در مواجهه با دیو فقر و نابرابری و گراني، بی پناه و تنها رها كرده و ميليونها نفر از اين «رعیّت» بي پناه را به ورطه نیستی و هلاکت كشانده است!

آقاي احمدي نژاد غالبا" خود و معدود همفكرانش را «ملت ایران» لقب مي دهد و ميليونها نفري را كه موافق او نيستند، حداکثر «شهروندان» این کشور می شناسد كه هرگز زير سقف «مهرورزي» دولت او جايي ندارند! در لابلاي نظریات و سخنان رئيس جمهوري و مسئولان دولت مهرورز او؛ درجه بندی شهروندان ايراني را واضح تر می توان يافت. دولت نهم نه تنها ناراضیان و منتقدان خود را «خودي»، بلكه اساسا" «ایرانی» نمی دانند. آنها حتی شخصيت هايي مثل كروبي و موسوي و خاتمی و ميليونها مردمی که «دولت نهم» را نخواهند؛ به انواع «دشمني» ها متهم می کنند! و اگر بتوانند با صراحت خواهند گفت چرا دولت بايد به اين اشخاص «غيرخودي» و اين ميليونها شهروند درجه دو، خدمات ارائه كند؟

لوایحي مانند «ارتقای امنیت روانی جامعه» و «حذف يارانه ها» فقط بخشی از طراحي اين دولت برای «پالایش هدفمند » و «منزه سازی» جامعه ايراني است! حتی اگر بسیاری از دولتیان و مجلسیان، آگاهانه به این «پالایش جمعیتی» نیاندیشیده باشند،حداقل «نتیجه» کارشان چنین خواهد بود و تا همين جا هم به «ریزش» بخش زیادی از جمعّیت ایرانیان از «گردونه زندگی» منجر شده است. قطعا" بسياري از اصولگرايان قصد سوئی بر عليه ملت ندارند، اما بايد بدانند پروژه هايي نظير «حذف يارانه ها» از نگاه واقع بینانه، مرحله اي از يك تسويه قومي و «اصلاح نژادی» در جامعه است، كه بدون ترديد، بعد از «تمديد» دولت احمدي نژاد عملي خواهد شد.

«اشاره هاي تلويحي» آقاي احمدي نژاد كه بارها خود را «ملت ايران» معرفي كرده، ظاهرا" كافي نبوده و او بارها ناگزير شده با صراحت بيشتري «ملت ايران» را معرفي كند! رئيس جمهور اتفاقات اجلاس اخير ژنو و پرتاب اشياء به سوي خود را چنين شرح مي دهد:« اینها چقدر بدبخت هستند که فکر کرده اند با پرتاب اشیاء، ملت ایران صحنه را خالی می كند.» در این دولتسراي آرماني(!)، چیزی که حقیقتا" در شمار نمی آید،«جان» آدمیان است که بر اساس «آموزه های دینی»،جان یک نفرش، برابر با جان یک ملت است! اما بر اساس قرائت خاص(!)محمود احمدي نژاد از اين آموزه ديني، اكنون «شخص» او به تنهايي مترادف يك ملت «ملت ايران» به شمار مي رود! و هر كه با او نباشد، دشمن اوست و بنابر اين فلسفه، از كمترين حقوقي برخوردار نيست!

در «ضمير پنهان» آقاي احمدي نژاد كه گاهي از پرده بيرون مي افتد و واقعيتهاي آن «فاش» مي شود، كارها بايد چنان ادامه يابند كه «نژاد» همه ایرانیان، به «نژاد ناب احمدی» تبدیل شود و جامعه ایرانی از چند ميليون نفرشهروند غيرخودي ناقابل(!)، «پاک» و«پالایش» شود! تا  فقط «ملت ايران» (احمدي نژاد) و همسويان و همفكرانش باقي بمانند!

اينها بخشي از آرزوهايي است که گاهي از «ضمير» آقای احمدی نژاد بيرون مي افتند و نمايان مي شوند! چنان كه دو سال قبل با ذوق زدگی در سخنراني در جمع فرماندهان نظامي به يكي از آرزوهاي ضمير ناخودآگاهش اعتراف کرد:«امروز دیگه همه دنیا «احمدی نژادی» شده اند!» و دو ماه قبل، حجت الاسلام سقاي بي ريا مشاور او در امور روحانيت اين مژده را داد كه:«الان در دنيا، ديگر نزديك است احمدي نژاد را بپرستند!»

نقل از بابک داد

به راستی چه میماند از آدمی

جز چراغی روشن به راه آیندگان؟

پس بدانید که راستی بر دروغ

چیره خواهد شد

نیکی بر بدی چیره خواهد شد

پاکی بر پلیدی چیره خواهد شد

بخشایش بر انتقام چیره خواهد شد

آشتی بر جنگ چیره خواهد شد

خرد بر جنون چیره خواهد شد

درستی بر بیراهه چیره خواهد شد

و راستی بر دروغ

و راستی بر دروغ

و راستی بر دروغ چیره خواهد شد

هشدار !!!!!!!!!!!

که آیندگان بر ما قضاوت خواهند کرد

و شما نیز چون من

روزی تن اندر این خاک خسته خواهید کشید.

((کورش هخامنش.منشور پاسارگاد))